...radość sprawi ognisko i własnoręczne upieczenie nad nim kiełbaski nadzianej na samodzielnie naostrzony patyk...

Wycieczka do lasu z dziećmi powinna być ważnym uzupełnieniem nauki o środowisku. Jest to doskonale rozumiane w wielu wyszkowskich szkołach. Młodsze klasy z radością chodzą na takie wycieczki i z wielkim zapałem poznają tajemnice przyrody. Oglądając i porównując drzewa i krzewy, obserwując ptaki i zwierzęta, „czytając” ich tropy i ślady, podziwiając i wąchając kwiaty i zioła, nabierają przekonania, że życie lasu jest barwne i bardzo interesujące. Być może w przyszłości, już w dorosłym życiu, znajdzie to odbicie w proekologicznej postawie w stosunku do środowiska przyrodniczego. Takich zachowań jest nam bardzo potrzeba.


Oczywiście wycieczka nie może być pozbawiona przygód i wydarzeń. W lesie takich możliwości nie brakuje. Można spróbować przejść po niedawno ściętym pniu, lub wleźć na pochyłe drzewo. Trzeba przeskoczyć strumyk, a czasami zwalone drzewo, przedzierając się przez świerkową gęstwinę, czasem trzeba się mocno schylić by nie zaczepić o zwisające gałęzie. Wypada popisać się zręcznością, by złapać skaczącą żabkę, którą po dokładnym obejrzeniu należy ostrożnie wypuścić. Spostrzegawczością można wykazać się śledząc jaszczurki lub ukrytego w trawie padalca. Obserwując i słuchając ptaki ćwiczy się słuch i uwagę i uczy cierpliwości. Ważnym odkryciem może być; rozpoznanie kuźni dzięcioła i zmierzenie, a potem porównanie z własną osobą - grubego drzewa. Zaciekawienie wywołuje wielka krzątanina mrówek uparcie ciągnących w stronę mrowiska opasłą gąsienicę...



Zwykle kulminacją wycieczki, a przynajmniej istotnym wydarzeniem, jest rozpalenie w odpowiednim, bezpiecznym dla lasu miejscu - ogniska i własnoręczne upieczenie na naostrzonym patyku kiełbaski, przygotowanej specjalnie na taką okazję przez mamę. Po takiej konsumpcji miło jest poleżeć na puszystym dywanie mchów lub świeżej trawie i posłuchać, co w niej piszczy, albo przysiąść na pniaku pozostawionym po ścięciu grubego drzewa, przy okazji licząc jego słoje, by poznać odpowiedź dotyczącą jego wieku. Chłopcy, zwykle zaraz potem, wykorzystają okazję, by zmierzyć się prowadząc szermierkę kijkami, w ich wyobraźni będącymi prawdziwymi mieczami.



Czas wycieczki zwykle płynie szybko. Zmęczenie nie wprawionych włóczykijów dopada zwykle przy powrocie. Ale, gdy już trzeba wracać, droga nie dłuży się zbytnio, jeśli urozmaicimy ją wdrapaniem się na jakąś górkę, skąd można z miną zwycięscy zbiec, chwaląc się swoją siłą i kondycją. Wracając można też poszukać różnego rodzaju trofeów, których zabranie nie zaszkodzi przyrodzie. Warte tego są np. szyszki i zgubione piórka, korzeń wygięty w fantastyczne kształty, huba oderwana od zwalonej brzozy, albo zwykły kijek, mogący też dla znużonego wędrowca służyć jako laska...
Taką leśną przygodą była wyprawa drugoklasistów ze Szkoły Podstawowej Nr1 ... :)
Jurek Sitek